Hoeveel van jouw realiteit creëer je zelf?

   Op papier klopt alles. Succesvolle carrière, fijne relatie, mooi huis. Gefeliciteerd. Tijd voor drie ongemakkelijke vragen.

• Is je relatie echt zo goed, of zijn jullie vooral meesters geworden in het vermijden van gesprekken die iets zouden kunnen veranderen?
• Ben je nog verliefd op je werk, of vooral op je salaris en je titel?
• Wanneer ging je hart voor het laatst sneller kloppen, zonder dat je eerst de risico’s, de mening van anderen en je agenda had geraadpleegd?

   Je leven kan inderdaad prachtig zijn. Of je hebt een bijzonder comfortabele manier gevonden om er niet te veel van te voelen.

   Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

   Briljant advies. Tenminste, als je liever niet ontdekt waartoe je in staat bent. Ik viel als meisje van dertien al op. Te slim, te zichtbaar, te veel. Ik oogstte bewondering, en een flinke portie niet-gunnen. Dus deed ik wat iedere verstandige dertienjarige zou doen: ik maakte mezelf kleiner. Jarenlang. Met verbluffend resultaat. Tot ik mijn eigen onderneming begon en precies die eigenschappen nodig had die ik zo zorgvuldig had weggestopt. Jaren oefenen om minder jezelf te zijn, en daarna nog harder werken om het terug te draaien. Geen aanrader.

   Wie eerlijk kijkt, herkent het. De stem van je ouders, je partner, je leraren of die ene goedbedoelende expert, die inmiddels klinkt als je eigen stem. Keuzes die je vandaag nooit meer zou maken, en die je toch nog altijd verdedigt. Je zou kunnen zeggen: “Maar ik ben tevreden.” Prima. Dan heb je alles goed ingericht.

   Elk compromis heeft een vaste plek gekregen, elke twijfel een verklaring en elk verlangen het etiket “later”. Ik ga je niet vertellen dat het fout is. Ik vraag alleen: Heb je dit leven gecreëerd, of vooral gemanaged? Want managen gaat nooit vanzelf. Je stuurt bij, houdt in, bewaakt de balans. Je let op wat je zegt, wat je laat zien en wat je jezelf toestaat te willen. Dat kost energie, elke dag opnieuw. Energie die niet gaat naar creëren, maar naar alles op zijn plek houden.

   Ondertussen mogen sommige kanten van jezelf alleen naar buiten als het uitkomt. Tot je niet meer precies weet wie je bent zonder al dat managen. En het leven heeft de vervelende gewoonte om vroeg of laat precies datgene te vragen wat jij zo vakkundig hebt weggeorganiseerd.

   Want als jij jouw realiteit niet zelf creëert, creëren anderen die voor jou